hoofdmenu
Enquete
Vuurwerkshows
Beheer
| Column: En toen was het herfst |
 |
 |
 |
| Geschreven door Nick van der Veen |
| dinsdag 15 september 2009 11:42 |
|
Voor mij persoonlijk begint de fijne tijd, waar deze vriend aan refereerd, iets later in het jaar. Eigenlijk pas eind november, zo rond "de intocht". Als klein mannetje keek je natuurlijk uit naar Sinterklaas. Donkere dagen, koud en guur weer. Na school, thuis bij de kachel met een beker warme Chocolademelk in beide handen. Dezelfde handen die kort daarvoor nog bijna gevoelloos en koud om de handvatten van je fiets geklemd zaten. Genieten was dat. Direct na de spannende tijd van Sinterklaas kreeg de "vuurwerkkriebels". Half december hoorde of zag je soms al eens een vuurwerkje en dat hoorde ook echt bij die tijd, die fijne tijd. Kerst vierden wij thuis altijd "Christelijk". Dus geen kado's onder de boom, want die hadden we met Sinterklaas al gekregen. Een kerstspel werd ingestudeerd. En soms zelfs dubbel, want dan moest je het zowel voor school als voor de kerk doen. Maar je deed het met plezier. Direct na kerst wist je dat de ultieme afsluiting van het jaar eraan zat te komen. De voorpret bestond uit het verzamelen van foldertjes of bestellijsten en het rondneuzen in de "restjes van vorig jaar" die mijn vader op een (door mij allang ontdekte) "geheime" plek verstopte. Tijdens de verkoopdagen ging ik met mijn vader en een handjevol zakgeld naar "de vuurwerkwinkel". Als klein kereltje keek ik vooral naar "het knalspul", terwijl mijn vader me zodanig bijstuurde dat ik aan het eind van de bestelling een goede mix van knal en sier had. Eenmaal thuisgekomen moest 'de buit" natuurlijk uitgestald worden. Vriendjes kwamen kijken en uiteraard werd er vergeleken. Ook werd er vroegtijdig gestookt; dat zit nu eenmaal in het koppie van een enthousiast ventje. Het ging dan meestal om rotjes. Kan me herinneren dat ik een keer naar buiten sloop, terwijl mijn moeder me nariep;"Bewaar je ook nog wat voor oud en neiuw!?". We gingen de nieuwe rotjes altijd "testen" in een nabijgelegen parkje. De knal van het eerste rotje van het seizoen was altijd weer reden voor een uitbundige gelukskreet. En daarna was "de avond der avonden" daar. Met oudjaar mocht er officeel in mijn jeugd slechts geknald worden tussen 22:00 uur en 02:00 uur 's nachts. Maar eigenlijk was het de hele dag overal goed hoorbaar. En dat gaf ook wel de nodige sfeer, vind ik. Overlast was er (helaas!) ook. Zo kan ik mij uit de jaren 70 al krantenberichten herinneren van opgeblazen telefooncellen en brievenbussen. Schandalig, maar zo zitten sommige mensen kennelijk in elkaar. Mensen wisten echter kwaad- van goedschiks te onderscheiden en dus joeg de politie nadrukkelijk op de vandalen. Op oudejaarsdag kwam het voor dat je even aan "oom agent" moest laten zien wat je allemaal in je plastic tasje meedroeg. Vaak een routineblik, gevolgd door een paar wijze woorden zoals;"Kijken jullie wel uit? Vuurwerk kan gevaarlijk zijn!" of "Niet de hele tijd op dezelfde plek gaan knallen he?". Als het dan avond werd nam de spanning alleen nog maar toe. Ik kon uren uit het raam spieden naar toevallige vuurwerkjes her en der in de lucht. Het vuiurwerk had in de jaren 70/80 een bescheidener karakter dan het actuele aanbod. Maar toch genoot ik ervan. Terwijl mijn ouders, oudere broer en zus naar Wim of Toon keken, stak ik stiekem kleine "babyscheetjes" af vanuit het keukenraam. Het ware slechts kleine knalletjes, maar toch had je het gevoel dat je meedeed. Om twaalf uur was er de proost en het zoenen. Het waren meestal mijn broer, mijn vader en mijn opa die "het grote vuurwerk" mochten gaan doen. Ik moest "met al dat vuurwerk" binnen blijven, maar volgde alles op de voet. Na een reeks romeinse kaarsen, waar de mensen toen nog "Oeeeh" en "Aaah" tegen zeiden, was het tijd voor de fonteinen en tenslotte was parachutes en pijlen. Iedereen was enthousiast en de sfeer in de straat was in mijn beleving opperbest. Toen mijn broer klaar was met de laatste "Donderslagen" mocht ik mijn vuurwerk gaan afsteken. Vergeleken met nu was het een minicollectie, maar ik was er desaniettemin erg blij mee. Het kleinste rotje tot aan de "vierkleurenfonteinen" werden allemaal met zorg en aandacht afgestoken. Tegen twee uur was het geknal echt wel over buiten. Die nacht sliep je in met een verzadigd en tevreden gevoel. Gelukkig behoort oudjaar nog steeds tot de finale van de "fijne tijd" voor veruit de meeste Nederlanders. Maar wel is er het een en ander veranderd. Er zijn wat "storende elementen" bijgekomen. Zaken die aandacht behoeven om de fijne tijd, zoals we deze al decennia kennen, te behouden. Het is vooral een kwestie van bewustwording, maar toch ook "in de spiegel kijken", want iedereen kan helpen om oudjaar als volksfeest te behouden. Om die gedachte te ondersteunen is Vuurwerktraditie.nl vorige week begonnen met de Muntsticker aktie. Je hebt er waarschijnlijk al het nodige over gelezen, Het doel is om een zo breed mogelijk publiek eraan te helpen herinneren waarom oudjaar ook alweer zo leuk en bijzonder is in Nederland. De vuurwerktraditie die wij koesteren is het waard om met aandacht en zorg behandeld te worden. De dissonanten met oudjaar kunnen we samen makkelijk de baas, want zij vormen slechts een minderheid. Als we goed samenwerken aan het in stand houden van de vuurwerktraditie, beleven onze kinderen misschien ook diezelfde fijne tijd waar wij zelf dikwijls aan terugdenken. Vergeten jullie trouwens niet om een setje muntstickers te bestellen? |
| Laatste aanpassing op dinsdag 15 september 2009 13:00 |
Toen ik vanmorgen op mijn werk kwam en daar mijn jas over de verwarming moest hangen om te drogen realiseerde ik mij ineens dat de zomer nu echt voorbij is. De donkere dagen komen weer langzaam onze kant op. Nu hou ik, net als de meeste mensen, echt van lekker zomers weer. Een zonnetje, een lekker drankje en goed gezelschap op een terrasje of in de achtertuin. Maar de winter heeft toch ook zeker haar kwaliteiten. En zo dwaalde mijn gedachten af naar de "Fijne tijd" die aanstaande is. Het begrip "Fijne tijd" heb ik voor het eerst horen bezigen door een goede vriend die in zijn jeugd de tijd tussen 1 november en 1 januari als zodanig classificeerde. Hij had er niet alleen goede jeugdherinneringen aan, maar beleefd deze nog steeds ieder jaar. Geluk is soms tijdloos en kent geen leeftijdsbarriere. Een ieder die er voor open staat kan deze fijne tijd ervaren.
Ik vraag mij dan ook af hoe oud hij is?
Ik denk dezelfde leeftijd als ik (40) er zitten zoveel herkenbare zaken in ik heb een setje stickers besteld en hoop op deze manier mijn bijdrage te kunnen leveren ben zelf een grote vuurwerk liefhebber met alle tradities die er bij horen.
Wanneer komt het volgende verhaaltje?
Johan
LEVE HET VUURWERK!!!