Wat leven we toch in een complexe samenleving. Er zijn regels, geschreven en ongeschreven, waar we ons aan dienen te houden. Deze regels zijn ervoor om de openbare orde in stand te houden, bepaalde zaken eerlijk te regelen/verdelen of om bepaalde processen te struktureren of versoepelen. Toch verschilt de mate waarin en de manier waarop overheden van verschillende landen in de wereld regels opstellen voor hun volk flink. In Nederland hebben we de laatste decennia te maken met een paternalistisch ingestelde overheid. Dit houdt in dat onze regering zich ten doel stelt middels regels het volk zoveel mogelijk "als een vader" te behoeden voor "het kwaad". De regels beschermen ons dus als het goed is. Grotendeels een goede zaak, maar je kunt je afvragen waar zoiets ophoud. Zelfs de meest bezorgde vader of moeder hoort immers op een gegeven moment zijn kind los te laten, opdat deze zich zelfstandig kan doorontwikkelen. Daarnaast kun je je afvragen wat beter is; een kind beschermen tot zijn 18e en dan plots loslaten of een kind geleidelijk aan laten wennen aan volwassen gedrag. Onze samenleving is ingewikkelder dan ooit in mijn beleving. Regels helpen in dat opzicht de orde te houden, maar kunnen als deze doorslaan averechts gaan werken. Daarnaast moeten we niet vergeten dat ieder mens ook recht heeft op een persoonlijke ontwikkeling op diverse vlakken. We leren immers vanaf onze geboorte door vallen en opstaan. In hoeverre mag een regel deze vrijheid beperken? Waar ligt de grens?

Als iedere bezigheid waar gevaar in schuilt wordt verboden leven we in een veiliger samenleving. Dat is onomstotelijk waar. Echter, kun je je afvragen wat er dan nog te doen is voor de mensen. Even chargeren om duidelijk te maken wat ik bedoel. Een terrasje in de zon pakken is dan bijvoorbeeld uit den boze. Je zou immers huidkanker kunnen ontwikkelen. Vrijwel iedere sport wordt verboden, want je kunt jezelf of een ander eenvoudig verwonden. Zaken als bungee-jumpen of abseilen zijn dan al helemaal niet meer bespreekbaar. Je begrijpt waar ik naartoe wil? Juist, een regel moet ons helpen maar niet onderdrukken. Er is zoiets als een "aanvaardbaar risico" dat wij moeten kunnen lopen als wij daarvoor kiezen. Als ik voor de lol elke week wil karten, dan moet dat kunnen, ondanks mogelijke gevaren op een ongeluk. We moeten ons realiseren dat iedere bezigheid of vrijetijdsbesteding gevaren in zich schuilhouden. Als deze gevaren zijn in te perken of voorkomen dan moeten we dat zeker doen, echter nooit ten koste van onze vrijheid.

Precies zo denk ik ook over de manier waarop wij met vuurwerk om dienen te gaan. Verreweg de meeste mensen vinden vuurwerk op zich een spannend en spectaculair onderwerp. We kijken er met z'n allen graag en massaal naar. Een groot deel van ons volk vind het daarnaast plezierig om met oudjaar zelf wat vuurwerk af te mogen steken. Natuurlijk kan daarbij iets mis gaan. Daar hoor je gewoon rekening mee te houden, maar het feit dat er iets mis kan gaan zou naar mijn mening niet moeten betekenen dat je een traditie verbied. Kijk naar het fenomeen ijsschaatsen in Nederland. Daar waren dit jaar onvergelijkbaar veel meer medische interventies nodig dan bij het behandelen van de oudejaarsavond letselgevallen. Mensen braken of kneusden botten en incidenteel zijn er zelfs mensen onder het ijs ernstig onderkoeld geraakt of verdronken. Het risico dat hierbij gelopen wordt vinden we met z'n allen kennelijk aanvaardbaar, wat de vele incidenten natuurlijk geenzins lichter verteerbaar maakt. Om welk letsel het ook gaat, ze zijn alle het gevolg van (inschattings-)fouten, domme pech of slechte spullen. Al deze zaken zijn in onze moderne maatschappij goed aan te pakken door voorlichting en productcontrole. Slechts de mens zelf, of eigenlijk zijn gedrag, vormt de zwakke schakel. Je kunt nog zulke goede artikelen fabriceren, voorzien van keurige gebruiksaanwijzingen, waarschuwingen en voorzorgsmaatregelen, maar als iemand al deze zaken negeert kan het falikant mis gaan. Belangrijk is dan de eerlijke oorzaak aan te wijzen opdat je handgrepen krijgt om de problemen aan te pakken. Een schaatser die, ondanks een schaatsverbod, bij het schaatsen door het dunne ijs zakt is daar zelf verantwoordelijk voor. Het ijs of de gemeente kun je daar niet voor aansprakelijk stellen. Iemand die vuurwerk afsteekt en, ondanks de waarschuwingen in de gebruiksaanwijzing, veel te dicht op het vuurwerk blijft staan als deze ontsteekt, kan gewond raken door rondvliegende en ontploffende vuurwerkpartikels. Alleen hij zelf is de oorzaak van zijn verwondingen. Niet de fabrikant van het stuk vuurwerk en ook niet het feit dat we vuurwerk toestaan kan tot de oorzaak van dergelijk letsel worden gerekend.

Terug naar de regels. Het gaat erom dat we het in Nederland gezellig houden met elkaar, zonder dat iemand zich tekort gedaan voelt. Regels beschermen de belangen van mensen; zowel de vuurwerkliefhebbers als de mensen die er gewoon niet zo van houden, hebben baat bij een goede regelgeving. Als slecht gedrag effectief wordt gecorrigeerd en daarnaast de toevloed van veel te zware vuurwerkartikelen kan worden teruggedrongen, weet ik zeker dat Oudjaar gezelliger en veiliger wordt voor iedereen.

Voeg uw reactie toe

Uw naam:
Uw e-mailadres:
Onderwerp:
Reactie:
Woord controle:
	Verstuur Voorbeeld

yvComment v.1.21.1