Fact-free politics; Bij het lezen van het recente column van Nick van der Veen bedacht ik me; de manier van doen welke bedoelt word met ‘fact free politics’ komt meer voor dan je in eerste instantie zou denken. Zeker bij vuurwerk gerelateerde zaken loont deze manier van discussiëren blijkbaar, dat kan komen door het vluchtige karakter van het onderwerp. Vuurwerk is in de media een week of drie actueel daarna verdwijnt de vuurwerk discussie in de kast om weer over elf maanden uit de kast gehaald te worden. Daardoor is de gewone burger (vaak vuurwerk liefhebber na kerst, hoe komen we anders aan 60 mln. omzet?) minder goed op de hoogte dan je zou wensen. De gemiddelde koper/afsteker van consumenten vuurwerk weet meestal niet eens dat het komische duo, Arno Bonte en David Rietveld, een poging heeft gedaan om deze oudjaar traditie te laten verdwijnen in Nederland. Aan de andere kant zijn er massa's mensen die echt geloven dat een 'nitraat bom' een huis kan wegvagen. Deze term word veelvuldig gebruikt in de media, gewoon, omdat het sensationeler klinkt.  (Iedereen met een beetje kennis van zaken weet dat het een Belgisch rotje betreft welke harder knalt dan de Nederlandse variant). Een ander mooi voorbeeld komt van de stichting ‘Staakt het vuren’, dit is geen ‘fact-free’ meer maar in gewone Nederlandse termen ‘uit je nek kletsen’. Is dit onkunde of opzettelijk dramatiseren?

Lees verder.

 Ik citeer uit het persbericht van december 2010:

GRONINGEN, DECEMBER 2010 REGERING OPGEZADELD MET ZWAARDER VUURWERK IN 2011. STICHTING STAAKT HET VUREN GESCHOKT.

Het bericht uit Den Haag dat volgend jaar zwaarder vuurwerk verkocht mag worden, heeft de leden van de Stichting verbijsterd en met stomheid geslagen. Het toegestane maximale gewicht gaat omhoog van 10 naar 25 kilo. En dat vuurwerk ook bij benzinestations verkocht gaat worden en daar dus ook opgeslagen wordt, is een roekeloze maatregel die aan misdaad grenst. Het bestuur van de Stichting doet een beroep op minister van veiligheid Ivo Opstelten om toe te zien dat deze wetsverkrachting niet uitgevoerd gaat worden.

Volg deze link voor het originele artikel: http://www.staakthetvuren.com/persbericht2010.pdf (pdf bestand, mirror staat hier)

De stichting is verbijsterd en met stomheid geslagen; het is toch wat? Als de schrijver z’n huiswerk had gedaan had hij geweten dat de verruiming van 10 naar 25 kilo terugverwijst naar de totale hoeveelheid vuurwerk welke iemand mag kopen/vervoeren. Er is dus in het geheel geen sprake van dat  in 2011 zwaarder vuurwerk verkocht zou mogen worden. Deze wetswijziging bleek nodig, omdat de 500 grams (500 gram pyrotechnisch sas, dus niet het totaal gewicht) cakeboxen vaak al enkele kilo’s per stuk wegen. Dit gewicht, meestal rode klei onder in de cakebox, zorgt voor de stabiliteit van het vuurwerk item, zwaarder is in dit geval dus ook veiliger. Sinds de veilige 500 grams cakeboxen verkocht worden (2006) is de zogenaamde ’10 kilo regel’ achterhaald geraakt. Iemand die drie van dergelijke cakeboxen koopt zou dus feitelijk al strafbaar kunnen zijn. Om deze bizarre situatie te voorkomen is de wet aangepast. ‘Staakt het vuren’ faalt hier enorm door feiten om te keren of verkeerd uit te leggen. Je zou toch verwachten dat een persbericht zorgvuldig uitgewerkt en op zijn minst gecontroleerd wordt door de achterban. Kennelijk is de parate kennis voor het onderwerp, of de motivatie om deze kennis te vergaren, onvoldoende aanwezig. Het kan natuurlijk ook een bewuste poging zijn om de nietsvermoedende lezer de stuipen op het lijf te jagen en/of daarmee de publieke opinie te beïnvloeden. U mag het zeggen.

Verder staat er in het persbericht dat vuurwerk bij tankstations verkocht gaat worden.  Hier word het echt dramatisch:  “een roekeloze maatregel die aan misdaad grenst”. Overdrijven/chargeren kan je standpunt soms versterken maar met uitspraken van dit kaliber maak je jezelf onsterfelijk belachelijk. Vuurwerk verkoop vanuit een tankstation is in de eerste plaats niet nieuw; sinds 2007 verkoopt ‘Benzine en service station Nard Thijs’ vuurwerk tijdens de verkoopdagen. Wetten en regels zijn hiervoor blijkbaar al uitgeplozen met als uitkomst dat het gewoon kan. Als het vuurwerk betreft is de Nederlandse wetgeving om begrijpelijke redenen sinds 2001 enorm streng. Werkelijk niets wordt aan het toeval of de vrije interpretatie overgelaten. We mogen dus veronderstellen dat een dergelijk besluit reeds tot in de kleinste details is onderzocht. Trouwens; ik moet het eerste serieuze argument nog horen waarom dit ‘misdadig gevaarlijk' zou zijn. Als het om goed onderbouwde argumenten gaat blijft het wel vaker stil bij de verbodsaanbidders. Maar dat zijn we inmiddels wel gewent.

Misschien is het juist wel een goed plan om vuurwerk bij tankstations te verkopen; de locatie is toch al voorzien van een uitgebreid brand bestrijdingsplan en allerlei preventieve voorzieningen. De aanrijd tijden van de brandweer zijn bij tankstations kort en in ieder geval in kaart gebracht. Een vuurwerkwinkel in een stadscentrum is echt veel lastiger te bereiken. In de industrie zijn meer voorbeelden te vinden van het concentreren van gevaarlijke stoffen en die locatie goed beveiligen. Zomaar wat ideeën; ik ben tenslotte ook maar een leek.

Verder bevat het persbericht nog een aantal zaken die op z’n minst dubieus zijn, lees het vooral zelf! Zo worden vuurwerkhandelaren over een kam geschoren en ‘even’ collectief beschuldigd van illegale praktijken. De brutaliteit van deze stichting kent blijkbaar geen grenzen. Alleen al de onkunde en/of het verdraaien van feiten in het geciteerde stukje is voldoende om de zogenaamde ‘feiten’ en ‘door onderzoek is gebleken’ van deze stichting met een korreltje zout te nemen. Gezond wantrouwen is hier echt op z'n plaats.

Reacties (1)

Meijering zet zichzelf voor gek

1 vrijdag 18 maart 2011 11:47

Nick

Prima stuk, Roel. Het "persbericht" van Meijering is niet alleen slecht van opzet, maar het klopt ook van geen kant.

De realiteit is dat Johan Meijering en enkele andere individuen zichzelf enkele jaren geleden een verbod ten doel gesteld heeft, dat koste wat kost bereikt moet worden. Daarmee hebben ze een pact gesloten met iedere (beroeps-)groep die om welke reden dan ook hetzelfde doel nastreeft.

Nederland wil helemaal geen verbod, dat staat als een huis. Meijering (maar ook enkele andere verbodsaanbidders) klampen zich daarom vast aan ieder negatief geladen mediabericht over het onderwerp dat zij kunnen vinden. Daarbij worden aannames gemaakt, maar ook wordt er vrij geassocieerd. Zoiets mag meneer Meijering best in zijn pocketromans doen, er is immers zoiets als artistieke vrijheid. Het wordt echter wat anders als je je fantastische verhalen loslaat op de werkelijkheid en deelneemt aan een maatschappelijke discussie. Dan begeef je je met beweringen die je niet kunt onderbouwen op glad ijs.

Meijering houdt niet van vuurwerk en dat is prima. Hij wil echter met zijn acties beletten dat andere mensen, die wél van vuurwerk willen genieten, dit niet meer uit vrije wil kunnen kiezen. Meijering stelt dat het egoïstisch is van de mensen die van vuurwerk houden om dit te praktiseren. Ik stel dat je dit argument ook om kunt draaien. Is het niet juist egoïstisch dat iemand een verbod afdwingt omdat hij een bepaald onderwerp zelf geen warm hart toedraagt?

Laat ik dit illustreren met een voorbeeld; Ik hou niet van hondenpoep, heb er echt een vreselijke hekel aan. Toch word ik hier dagelijks mee geconfronteerd. Op de stoep, op de weg en uiteindelijk onder mijn schoen. Ik walg ervan. Naast een enkel bordje met "hond in de goot" wordt er echter door gemeente niets aan gedaan. Een dagelijkse ergernis dus voor mensen die hier niet om gevraagd hebben. Zou ik dit aangepakt willen hebben? Ja natuurlijk! Als we samen kunnen werken aan een oplossing lijkt me dat helemaal goed. Wil ik dat het houden en uitlaten van honden verboden moet worden om de overlast aan te pakken? Nee, dat wil ik niet! Waarom niet? Ik vind dat mensen zelf moeten kunnen kiezen om een huisdier te houden. Het gros gaat daar verstandig mee om, maar een enkeling is asociaal en laat een bruine verrassing van zijn hond achter op diverse plekken. Niet alleen een ergernis voor de niet-hondenbezitters, maar ook voor de hondenbezitters die zo goed hun best doen om het wel netjes te doen. Ik denk dat deze vergelijking redelijk goed opgaat met het onderwerp "vuurwerk". Behalve dat de hondenpoep voor mij een dagelijkse ergernis is (waar ik mij overheen zet) en vuurwerkoverlast slechts een beperkte periode plaatsvind. Evenwel vind ik dat beide soorten overlast op daadkrachtige, maar eerlijke manier aangepakt moeten worden.

En waarom is meneer Meijering niet een soortgelijke houding toegedaan? Simpel; hij wil geen oplossing, maar een verbod. Ik schreef het al in het begin van mijn reactie. Om zijn doel kracht bij te zetten wordt er driftig geput in media-uitingen, statistieken en onderzoeken. Een en ander wordt lukraak in een document gekwakt en als "persbericht" de wereld in gestuurd. Maar zo werkt het dus niet, meneer Meijering! De massa kun je misschien een poosje bespelen met leugens en propaganda, maar uiteindelijk zullen de feiten je stellingen achterhalen.

Even over die statistieken van illegaal vuurwerk die meneer Meijering publiceert. Hij stelt dat VROM (Vliegende brigade) onjuiste cijfers heeft afgegeven mbt de inname van illegaal vuurwerk. Het was volgens hem "veel te weinig" en hij zou daar wel even een eigen telling naast zetten. Belangrijk bij zo'n eigen telling lijkt het mij, dat je je bronnen vermeld, anders heeft het geen zin. Op dat punt gaat het overzicht van meneer Meijering direct al mank. Een overdadige lijst met vangsten en onderscheppingen, waarbij als bron enkel een plaatsnaam of een maand wordt opgegeven. Moeten we dit dan zelf maar even opzoeken in de krant, meneer Meijering? Los van de manier van "onderzoeken" heb ik ook inhoudelijk kritiek op de cijfers. Sommige vermeldingen herken in, maar van een heel ander jaar. Zo maak je geen statement, maar sla je een modderfiguur!

Voeg uw reactie toe

Uw naam:
Uw e-mailadres:
Onderwerp:
Reactie:
Woord controle:
	Verstuur Voorbeeld

yvComment v.1.21.1