|
 Wat leven we toch in een bijzondere tijd. Tot deze gedachte kwam ik toen ik bepaalde feiten eens op een rijtje ging zetten. Zo schijnen wij momenteel in een crisis te zitten die vergelijkbaar is met de situatie kort na de tweede wereldoorlog, als we Jean-Claude Trichet (president van de Europese Centrale Bank) moeten geloven. Ik was er natuurlijk niet bij, maar het beeld dat bij mij opkomt, denkend aan de tijd van de wederopbouw van Nederland, komt niet in de buurt van de huidige situatie. Natuurlijk zijn we inmiddels de industriële revolutie voorbij en lijkt ook de technische revolutie voorbij zijn piek, maar los van deze details is het beeld ook gewoon voor mij moeilijk vergelijkbaar.
Begrijp me niet verkeerd; ik snap donders goed dat we als land, of zelfs als Europese Unie, in financieel zwaar weer verkeren. Onze overheid verkondigd misschien regelmatig onzin of discutabele standpunten, maar de geformuleerde bezuinigingsplannen zijn niet gebaseerd op lucht. Maar hoe kan het dat, in een tijd waarin "we het moeilijk hebben" en met z'n allen "op de kleintjes moeten letten" er nog zo ontzettend veel geld over de balk wordt gesmeten? Afgelopen week las ik dat we met z'n allen 120 miljoen euro besteden aan Oranje prullaria. Om het huis te versieren zijn kennelijk een vlaggetje en wat slingers niet meer afdoende. Hele straten worden oranje gemaakt en we gaan kennelijk massaal mee in deze oranje-gekte. 120 miljoen! Dat is tweemaal het bedrag dat we jaarlijks uitgeven aan het oudejaarsfeest. En over dat bedrag is regelmatig discussie. Na oudjaar, als de papier en kartonresten uit de straten zijn geveegd (allemaal recyclebaar) hebben we een leuk feestje gehad en is het weer even klaar. Maar wat gaat er gebeuren met alle oranje spullen als Nederland "klaar" is? Bekend is dat het merendeel vrijwel direct bij het afval terecht komt. Dus misschien wel 100 miljoen aan plastic prullaria. Misschien is een deel nog opnieuw te gebruiken, maar andere zaken zoals verf, komen mogelijk direct in het milieu terecht. Heb nog geen discussie in de media mogen waarnemen over dit onderwerp. Misschien komt dat nog, maar het lijkt weer een typisch voorbeeld van een dubbele moraal.
Los hiervan vind ik dat iedereen recht heeft op zijn feestje. De voetbalgek moet gewoon lekker doen wat ie niet laten kan, zolang hij een ander daar niet mee benadeeld. En een vuurwerkliefhebber mag dat ook, vind ik. Maar, en nu kom ik tot de crux van mijn betoog, hoe kan het dat wij midden in een crisis toch zo veel geld uit blijven geven aan luxe artikelen? Zelf heb ik als liefhebber al maatregelen genomen om de kosten, straks in december, binnen de perken te houden. Natuurlijk wil ik kunnen blijven genieten van mijn passie/hobby, maar niet ten koste van belangrijkere zaken, zoals mijn gezin of financiële situatie. Je rekent dan dus door (een gezin met 4 kinderen voelt soms aan als een klein bedrijfje) en maakt eigenlijk een soort begroting. Onnodige zaken schrap je van de balans. Eerst de belangrijkste zaken, zoals de vaste lasten en de levensmiddelen. En daarna de bijkomende kosten (kinderen zitten op muziek-, zwem- en sportles) en de andere zaken die echt eens moeten aangepakt (de kozijnen vallen bijna uit de sponningen; tijd voor onderhoud). En pas helemaal achteraan op de begroting heeft pappa zijn hobby gezet. En eigenlijk bekostig ik deze zoveel mogelijk van echt eigen geld (verjaardag, kleine klusjes her en der). Maar dan nog voelt het niet goed om in de huidige financiële situatie rücksichtslos met geld te gaan smijten. Mijn budget voor vuurwerk zal dit jaar een eind omlaag moeten en dat is eigenlijk helemaal niet erg. Het is zelfs heel logisch. Kwestie van prioriteiten stellen en doorvoeren.
O ja, nog iets over kosten en prijzen; ik vind dat veel alledaagse zaken achterlijk duur zijn geworden achter onze rug om. Zo betaal je bij een gemiddelde benzinepomp, ondanks de actueel gunstige olieprijs, toch al snel 1,59 euro per liter (!). Een "patatje met" kost als snel 2,50 euro en laatst moest ik 2,40 euro betalen voor een (warm) blikje bier aan het strand. Het absolute dieptepunt werd gevormd door het traditionele "touwtje trekken" op een Koninginnedagkermis. Drie van mijn kinderen (de vierde lag te slapen) mochten trekken. Ik gaf de "touwtjesmevrouw" een tientje en verwachtte wisselgeld. In plaats daarvan vroeg ze er nog 14 euro bij te leggen. Ik dacht dat ze een grap maakte, maar ze was bloedserieus. Dit op zich leuke kleine stukje kermisvermaak is in 10 jaar tijd geëvolueerd van 2 gulden (bijna een euro) naar 8 euro (!!) per kind. Ik was echt compleet met stomheid geslagen. Kijkend naar de plastic frutsels en slecht afgewerkte namaakknuffels (met een gemiddelde inkoopwaarde van hooguit 25 eurocent) besloot ik deze aktie af te breken. Sneu voor de kinderen, maar het gemis kon ik al snel verhelpen met een zelf uitgezocht cadeautje op een nabij gelegen vrijmarkt. Voor 50 cent per kind hadden ze alle 4 een prachtig speelgoedje uitgezocht. Maar even om het principe; de prijzen stijgen met kleine en soms iets minder kleine stapjes. En de meeste mensen lijken dit te slikken. Zoals ik al zei; we leven in een oprecht bijzondere tijd.
|
